arrow_drop_up arrow_drop_down

''Worden we nou écht gelukkig van onze patronen?''

Ik begon het jaar met veel geschreven woorden, maar ben het uit spontaniteit even kwijtgeraakt. Tot nu.

Hier ben ik, schrijvend.

Ik vind het leven in Nederland soms echt lastig. Vandaag besloot ik een klein uur te wandelen.

Huis na huis na huis en vele honderden auto’s die mij passeren denk ik na over de Nederlander en waar hij zich mee bezig houdt.

Uit fatsoen wil ik woonkamers niet binnen kijken, maar ik deed het toch.

Bij het ene huis staat een joekel van een televisie waar op dat moment een reclame van Corendon bezig was.

Reclames zullen bij veel mensen in de woonkamer geïntegreerd zijn. Het valt mensen geen eens meer op.

Ik loop een huis verder en zie twee mensen op de bank zitten. Ze praten met elkaar.

Ik keek wat beter en zag ook hier een grote televisie voor hun neus staan. Ik kon zo snel niet zien welke zender, maar het fascineerde mij wel op dat moment.

We doen allemaal hetzelfde. We doen allemaal dingen die ”leuk” voor ons zijn gemaakt. We zetten allemaal een televisie voor onze neus, zo groot dat hij werkelijk in elke cel van ons lichaam binnendringt.

Dag in, dag uit. De patronen zijn zo heftig aanwezig dat we de tijd vergeten.

Mijn wandeling is ten einde. Ik pak een bak koffie en ook ik ga televisie kijken.

Televisies hebben ook leuke dingen, hoor. Maar ik voel voor mijzelf wel een diepe bewustwording als het gaat over televisie kijken en reclames in mij opnemen.

Veronica Inside was afgelopen en ik besluit om hem uit te zetten. Ik irriteerde mij namelijk aan de reclames.

In nog geen 5 seconden overrompeld het geluid van de televisie van de buurman mijn woonkamer rechtstreeks via een blijkbaar achterhaald geïsoleerde muur.

Uit ergernis zet ik muziek aan, zodat ik het niet hoor.

Een knagend gevoel komt naar boven. Zit ik hier, in mijn bubbel wat ik als huis beschrijf. Naast mij woont ook iemand in zijn bubbel. En boven mij ook. En in alle andere honderden huishoudens om mij heen ook.

Allemaal zetten we planten in de vensterbank en hangen we schilderijen aan de muur om een gevoel van geborgenheid te creëren. We willen ons veilig voelen.

Maar voelen we ons wel veilig?

Identificeren we ons echt aan die vaste dagelijkse patronen? Vinden we dat nou écht vermaak? Of denken we dat het ons veilig en blij laat voelen, maar voelen we op de lange termijn een leegte?

Ik voel mij niet altijd even geborgen. De Nederlandse manier van leven sluit niet altijd aan bij mijn gevoel. Het sluit misschien wel aan bij de identificatie van mij door andere mensen. Het sluit aan omdat ik niet veel anders gewend ben.

Het sluit ook aan omdat het ook wél bepaalde geborgenheid en blijdschap veroorzaakt.

Maar diep van binnen, gesproken vanuit mijn hart, gesproken vanuit de reactie van het lichaam als ik mij hierover bekommer, gesproken vanuit mijn ervaring, voel ik dat het niet aansluit met mijn diepe, innerlijke behoefte en overtuiging van het leven.

Noem het relativeren, maar je kunt het ook een kritische gedachtegang noemen dat gestuurd wordt door wie ik werkelijk ben en wat mij werkelijk drijft in het leven.

Reactie plaatsen

Phoenix WebsitePhoenix Website